Tony Blair

سر تونی بلر به مدت یک دهه به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا خدمت کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۷ رهبری حزب کارگر را بر عهده داشت. او که پیش از آن وکیل دادگستری بود، برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ به عنوان نماینده پارلمان از حوزه سدجفیلد انتخاب شد. وی در دوران تصدی خود به عنوان رهبر اپوزیسیون، این حزب را با عنوان «حزب کارگر نو» بازسازی کرد و آن را به سمت مرکز سیاسی سوق داد. او حزب را در سه پیروزی متوالی در انتخابات سراسری رهبری کرد، از جمله پیروزی قاطع در سال ۱۹۹۷ که به ۱۸ سال حکومت اپوزیسیون پایان داد.

دولت او اصلاحات داخلی و قانون اساسی قابل توجهی را اجرا کرد، از جمله معرفی حداقل دستمزد ملی، انتقال قدرت به اسکاتلند و ولز، و گسترش حقوق دگرباشان (LGBTQ). بلر در فرآیند صلح ایرلند شمالی نقشی کلیدی داشت و بر توافق تاریخی جمعه نیک و بازگرداندن نهایی تقسیم قدرت نظارت کرد. سیاست خارجی او با مداخلات نظامی در کوزوو و سیرالئون و همچنین تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ به عنوان بخشی از جنگ جهانی علیه تروریسم که پس از حملات ۱۱ سپتامبر آغاز شد، تعریف می‌شود.

پس از استعفا در سال ۲۰۰۷، بلر تا سال ۲۰۱۵ به عنوان فرستاده ویژه کمیته چهارجانبه در خاورمیانه خدمت کرد. در سال ۲۰۱۶، او مؤسسه تونی بلر برای تغییرات جهانی را تأسیس کرد که در آنجا به عنوان رئیس اجرایی فعالیت می‌کند. فعالیت‌های حرفه‌ای او با افتخارات مختلفی از جمله مدال آزادی ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۰۹ مورد تجلیل قرار گرفته است. او همچنان چهره‌ای تأثیرگذار در سیاست‌های بین‌المللی و گفتمان سیاسی بریتانیا باقی مانده است.